തന്‍റെ  ജീവിതം ഇത്ര മേൽ അരസികമായതെങ്ങനെയാണെന്നു സന്ധ്യാ റാണി ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഓർക്കാറുണ്ട്. എത്ര സന്തോഷനിർഭരമായ ബാല്യത്തിനുമേലും കാളിമയുടെ നിഴൽ പരക്കാൻ അധിക സമയമൊന്നും വേണ്ടി വരില്ലല്ലോ.അച്ഛനിട്ടിട്ട് പോയ ദുഃഖം  തന്‍റെ മകൾ അറിയാതെ ഇരിക്കാനാണ്  അമ്മ ശ്രമിച്ചിരുന്നത്. റബ്ബർ ബാൻഡ് കമ്പനിയിൽ

പണിക്ക് പോയിരുന്ന കാലത്തു തന്നെ മകൾക്ക് വേണ്ടി ചെറിയ ഒരു സമ്പാദ്യം അമ്മ കരുതി വെച്ചിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞു വീടും,പിന്നെ ഇത്തിരി പൊന്നും. മഞ്ഞപ്പിത്തം വന്ന് അമ്മ മരിക്കുന്നത് വരെ സന്ധ്യ അമ്മയുടെ രാജകുമാരി തന്നെ ആയിരുന്നു.

 മുത്തശ്ശി കൂടി വിട പറഞ്ഞതോടെ തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട അവൾ തന്‍റെ ദുഖങ്ങളല്ല, ചിരിക്കുന്ന മുഖമാണ് മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കേണ്ടത് എന്ന തീരുമാനത്തിൽ എത്തി. ഒരു പുഞ്ചിരിയോടല്ലാതെ സന്ധ്യാറാണിയെ കാണുക ചുരുക്കം. തയ്യൽ ജോലികൾ ചെയ്തു ജീവിക്കാൻ പഠിച്ച കാലത്ത് കടയിൽ പോകാൻ വേണ്ടിയാണ് ഒരു സെക്കന്റ് ഹാൻഡ് സ്കൂട്ടർ സ്വന്തമാക്കിയത്. അതിൽ പാറിപ്പറക്കുന്ന സന്ധ്യ ഇന്ന് 'കുന്നോന്നി 'ക്കാർക്ക് ഒരു നിത്യ കാഴ്ചയാണ്.

ഒറ്റാം തടിയായി ജീവിയ്ക്കുന്ന സന്ധ്യാ റാണിയെ കാണുമ്പോൾ ചിലർക്കൊക്കെ അത്ഭുതമാണ്.  

ഒപ്പം, പഠിച്ചവരും പിറകേ പഠിച്ചവരും ജീവിതത്തിൽ എവിടെ എങ്കിലും ഒക്കെ വെച്ച് കണ്ടു മുട്ടാറുണ്ട്.

മാനം മര്യാദക്ക് ജോലി ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന സന്ധ്യയെപ്പറ്റി അപവാദമുനകൾ തൊടുക്കുന്ന ചില നാട്ടുകാരുണ്ട്. ആർക്കു ചേതം!

കുറെ പറഞ്ഞു മടുക്കുമ്പോൾ,അല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത ഇരയെ കിട്ടുമ്പോൾ അവർ നിർത്തിക്കൊള്ളും.

അവളുടെ ചിന്താഗതിയിതാണ്.

ഈയിടെയും കൂടി വൃന്ദയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു.. "എടീ... നിനക്ക് ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്ന് ഇതു വരെ തോന്നിയിട്ടില്ലേ?"എന്ന്.

"അതൊക്കെ തോന്നിയിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു വൃന്ദ...അന്ന് എന്‍റെ കാര്യം മാത്രം നോക്കാൻ എനിക്ക് സമയം തീരെ ഇല്ലായിരുന്നു. മുത്തശ്ശി ഉണ്ടായിരുന്നു.അത് കൂടി പോയപ്പോ ഞാൻ തികച്ചും ഒറ്റക്കായി.. കുഞ്ഞു കുട്ടി പരാധീനക്കാരെ ഒക്കെ കാണുമ്പോൾ, ഓരോ വാർത്തകൾ ഒക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ഇപ്പൊ ഒരു സമാധാനം തോന്നും. തനിയെ ജീവിച്ചത് നന്നായീന്ന്. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ജോലി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ എവിടെ എങ്കിലും ചുരുണ്ടു കൂടാലോ. നിങ്ങള് വല്ലതും വെച്ചോ.. കഴിച്ചോ എന്നൊക്കെ ആരും ചോദിക്കില്ല. പിന്നെ ഒത്തിരി സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത കൊണ്ട് കിടന്നാലുടനെ ഉറങ്ങുവേം ചെയ്യും."

i"അത് ശരിയാടീ... രാവിലെ എല്ലാ പണിയും ഒതുക്കിയാ വീട്ടീന്ന് ഇറങ്ങുന്നേ. ജോലിയുടെ മുഴുവൻ ഭാരവും പേറി വൈകുന്നേരം വന്നു കേറുമ്പോൾ ചെയ്തു തീർക്കാൻ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ മല പോലെ ഉണ്ടാവും.പിന്നെ കൊച്ചു മക്കൾ.. അതുങ്ങളെ കൊണ്ടു നടക്കാനും,ഇഷ്ടം സാധിപ്പിക്കാനും അതിലേറെ പാട്. സമ്പാദിക്കുന്നത് മുഴുവൻ ബന്ധങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി. കല്യാണം, പാലുകാച്ച്, കൊച്ചുങ്ങൾ ക്ക് നൂലുകെട്ട്... അങ്ങനെ പൈസ പോണ വഴി അറിയില്ല. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ ലോൺ, രോഗം... ഹോ.... എന്‍റെ സന്ധ്യേ ഒന്നും പറയേണ്ട. മനസ്സ് ചെറുപ്പം ആണെങ്കിലും ശരീരം പോരാതെ വരുന്നു. നടു എന്നും പണിമുടക്ക്.. നീ ഭാഗ്യവതി തന്നെ മോളേ...."

വൃന്ദയെ ആദ്യം കാണുന്ന പോലെ സന്ധ്യാറാണി ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് തന്നെയുണ്ട് ജീവിതദുരിതത്തിന്‍റെ അടയാളങ്ങൾ. നീണ്ടു കൊലുന്നനെയിരുന്ന പെണ്ണിപ്പോൾ വല്ലാതെ തടിച്ചു. കണ്ണിലെ തിളക്കം കുറഞ്ഞു. നീട്ടിയെഴുതിയിരുന്ന വലിയ കണ്ണുകൾ ഇന്നും ഓർത്തു പോകുന്നു. സംസാരത്തിലും ആ നിരാശ നിഴലിയ്ക്കുന്നു.

ഈ മനുഷ്യരൊക്കെ എത്ര പെട്ടെന്നാണ്

വല്ലാതെ മാറി മറിയുന്നത്. പ്രണയികളൊക്കെ

ഇരു ഹൃദയങ്ങളിൽ മുറിപ്പാടുകൾ കോറിയിട്ട് 

സമാന്തരരേഖകളിലേക്ക് നടന്നകലുന്നത്?

ഇങ്ങനെയൊന്നും ആയിത്തീരാൻ തനിക്കാവില്ല. കുറച്ചു നല്ല

നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളു  സന്തോഷിക്കാൻ. അങ്ങനെ മറന്നു വെയ്ക്കേണ്ട ഒന്നല്ല അത്. വൃന്ദയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു വണ്ടിയിൽ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ

ഒരു മൂളിപ്പാട്ട്  അവളുടെ ചുണ്ടിൽ തത്തിക്കളിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!!

സ്കൂട്ടർ ഒതുക്കി വെച്ച് മുറ്റത്ത് കിടന്ന തുണി പെറുക്കുന്നേരം, കടുത്ത വെയിൽച്ചൂടിൽ ഉരുകിയൊലിച്ച സ്വേദകണങ്ങൾ  മേനിയെയാകെ

നനച്ചു.കത്തിജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യന്‍റെ, ഉഷ്ണ തരംഗത്തിൽ നിന്നും എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിയൊളിക്കാൻ മനസ്സ് വെമ്പി.മണ്ണിന്‍റെ മാറിലൊളിച്ച്

മരത്തണലിലിരുന്ന് ആകാശസീമയോളം മിഴികൾ മഴയെ തിരഞ്ഞു.

'എന്തൊരു ചൂടാണപ്പാ.."

അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ ഒരു ആളനക്കം.പുതിയ താമസക്കാരാവും.

സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വെള്ളയിൽ ചുവന്ന പൂക്കളുള്ള നെറ്റിയിട്ട  വൃദ്ധ സന്ധ്യയെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു. ഒരു മറുചിരി സമ്മാനിച്ച അതേ നിമിഷത്തിൽ ചെന്നിയുടെ ഇരുസൈഡിലും നര കയറിത്തുടങ്ങിയ ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി വന്നു. കയ്യിൽ ഒരു കാപ്പിക്കപ്പുണ്ട്.

ഒരു കൈലിയും, തോർത്ത് മുണ്ട് തോളിലും ഇട്ടതാണ് വേഷം.അമ്മയെ നോക്കി സന്ധ്യ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടതേ

അയാളുടെ മുഖം വീർത്തു. കാപ്പി അമ്മയ്ക്ക് കൊടുത്തിട്ട് അയാൾ അകത്തേക്ക് പോയി.

ഉടനെ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടു. "അമ്മേ.. കേറിവാ.. കതകടച്ചേക്ക്.. മുഴുവൻ കൊതുകാ.. രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല. "

"വരുവാ... രാജാ.."

വൃദ്ധ പതിയെ എണീറ്റ് കതകടച്ച് അകത്തു കയറി. കാപ്പിക്കപ്പ് താഴെ പോകുമെന്ന് സന്ധ്യക്ക്‌ തോന്നി.. എന്നാൽ അതുണ്ടായില്ല. ഓ... അവരായി അവരുടെ പാടായി.. ഒരു മനുഷ്യപ്പറ്റില്ലാത്തവരാണെന്ന് തോന്നുന്നു.പുതിയ താമസക്കാരെക്കുറിച്ച് ഒരു ധാരണയുമില്ല. കഴിഞ്ഞ ദിവസം രണ്ടു പണിക്കാർ വീടും, പരിസരവും വൃത്തി യാക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നു ആരുടേയും കാര്യത്തിൽ അധികം ഇടപെടാത്തതാ നല്ലത്.

രാത്രിയിൽ ഒന്ന് രണ്ടു ബ്ലൗസിന്‍റെ വർക്ക് തീരാനുള്ളതിൽ കുറച്ചു കൊളുത്ത് വെച്ചു പിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

അങ്ങേ വീട്ടിൽ ആരും ഇതു വരെ കിടന്നിട്ടില്ല.ടി വി യിൽ സീരിയലിന്‍റെ കലപില കേട്ടു.ജനാലക്കരികിൽ നിന്നും ഒരു നിഴൽ പെട്ടെന്ന് മാറിയ പോലെ. ഇവിടേക്ക് നിരീക്ഷണം നടത്തിക്കൊണ്ട് ആരോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാൻ.പെട്ടെന്ന് എണീറ്റ് കർട്ടൻ വിരി നീക്കിയിട്ടു. എല്ലാം ഭദ്രമെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി ഹാളിലെ ലൈറ്റ് നിർത്തി

മുറിയിലേക്ക് പോയി. രാവിലെ എണീറ്റ് ബാക്കി ചെയ്യാം. കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിൽ ചാരിയിരുന്ന് 'വനിത'വായന തുടങ്ങി.

അതിരാവിലെ  ഒരു ചുമയാണ്.  ഉറക്കം കളഞ്ഞത്. ജലദോഷം വരാനാണോ എന്തോ?

രാത്രി നന്നായി ഉറങ്ങി.

സമയം അഞ്ചേമുക്കാൽ ആകുന്നെ ഉള്ളൂ.എന്നാലും എണീറ്റേ ക്കാം.

ജനാല തുറന്നു വെളിയിലേക്ക് നോക്കി.നേരം വെളുത്തില്ല.

മൂരി നിവർത്തി.

അപ്പുറത്തെ വീടിന്‍റെ മുറ്റം അടിക്കുന്ന ശബ്ദം. ആ അമ്മക്ക് അതിനുള്ള ആരോഗ്യം ഒക്കെ ഉണ്ടോ?. അങ്ങേരുടെ ഭാര്യ ആയിരിക്കും. വേറാരൊക്കെയുണ്ട്

ആ. വീട്ടിൽ... ആർക്കറിയാം?

നല്ലൊരു കടും കാപ്പി ഇട്ട് അടുക്കളയുടെ വർക്ക്‌ ഏരിയയിൽ നിന്ന് ഊതിക്കുടിക്കുമ്പോഴാണ് മുറ്റം തൂത്തിരുന്ന ആൾ ചൂല്കൊണ്ട് വെക്കാൻ വീടിന്‍റെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് വന്നത്.

വെളിച്ചം വീണു തുടങ്ങിയ കൊണ്ട് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ചിരി പൊട്ടി. നൈറ്റി ഇട്ട ഒരു പുരുഷൻ ആയിരുന്നു മുറ്റം അടിച്ചത്.

അയാൾ പൈപ്പിൻ ചുവട്ടിൽ കാൽ കഴുകി കേറാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അന്ധാളിച്ച് നിൽക്കുന്ന സന്ധ്യാ റാണിയെ കണ്ടത്.

വിളറിയ മുഖം കൈപ്പടം കൊണ്ട് മറച്ചു.

അതിവേഗം അയാൾ അകത്തേക്ക് പോയി.

എന്തൊക്കെയാണ് ആ വീട്ടിൽ നടക്കുന്നത്??

ശ്ശേ... ഉള്ള സമാധാനം പോയല്ലോ.

ഇതെന്ത് കൂത്ത്!!

ഇയാളെന്തിനാ ഇങ്ങനെ കോലം കെട്ടുന്നത്,??

മുകളിൽ താമസിക്കുന്ന ശാന്തി ചേച്ചിയോട് പാല് വാങ്ങാൻ ഇടവഴിയിൽ  കൂടി വരുമ്പോൾ ഇക്കാര്യം പറയണം.ചേച്ചി ചിരിച്ചു മണ്ണ് കപ്പും.അടുക്കളയിൽ പെരുമാറുമ്പോൾ സന്ധ്യ ഓർത്തോർത്ത് ചിരിച്ചു.

വീട് പൂട്ടി പാത്രവുമായി മിൽമയിലേക്ക് പോയി. ഇതിനിടയിൽ ശാന്തിച്ചേച്ചി പോയെന്ന് തോന്നുന്നു.

പാൽ വാങ്ങി വരുമ്പോൾ മുരുകണ്ണന്റെ കടയിൽ നിന്ന് രാജൻ സ്റ്റേ ഫ്രീ പൊതിഞ്ഞു വാങ്ങുന്നു. കക്ഷത്തിൽ ഒരു പത്രം ചുരുട്ടി വെച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഇങ്ങേർക്കെന്തിനാ ഇത്??

അവിടെ ആ അമ്മ മാത്രം അല്ലേ ഉള്ളൂ.

ഒന്നും അങ്ങോട്ട് പിടി കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ ദൈവമേ!!

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾ തൊട്ടു പിറകിൽ തന്നെ ഉണ്ട്.

ഒന്നും നോക്കിയില്ല ഓടിയും നടന്നും സന്ധ്യ ഗേറ്റ് അടച്ച് അകത്തു കേറി.

ഇത്തിരി സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗേറ്റിന്റെ ഓടാമ്പൽ നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം. കോളിങ്ങ് ബെൽ മുഴങ്ങുന്നു.

അപ്പുറത്തെ പുതിയ താമസക്കാരൻ, രാജൻ.ഇയാളിതെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാ?

വാതിൽ അല്പം അടച്ച് അതിനു പിറകിൽ നിന്ന് മുഖം പുറത്തു കാട്ടി..

അയാൾ മുരടനക്കി.

"ഞാൻ ആ വീട് വാങ്ങി.. ഇന്നലെ മുതൽ ഇങ്ങോട്ട് ഷിഫ്റ്റ്‌ ചെയ്തു. പട്ടാളത്തിൽ ആയിരുന്നു... പേര് രാജൻ.എനിക്കിവിടെ ആരെയും പരിചയം ഇല്ല.".

"ഓ... പട്ടാളക്കാരനാണ്!

അപ്പൊ പേടിക്കണ്ട.

"കയറി ഇരിക്കൂ"

കസേര നീക്കി ഇട്ടു കൊണ്ട് സന്ധ്യ പറഞ്ഞു.

"വേണ്ട.. ഇരിക്കുന്നില്ല.. രാവിലെ നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ കണ്ടല്ലോ.. അതിനെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിക്കാമെന്ന് കരുതി വന്നതാ. ആളോള് കാണുന്നത് കുറച്ചിൽ ആയതു കൊണ്ട് രാവിലെ ഒരു നൈറ്റി ഇട്ടാ ഞാൻ മുറ്റമടിക്കാറ്. അവിടെ ഇത്തിരി നേരത്തെ അടിച്ചു തീർക്കുമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഓരോ കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇത്തിരി വൈകി. ഇല്ലെങ്കിൽ.. ..ഇയാൾ കാണുമായിരുന്നില്ല."

ആൾ അല്പം പരുങ്ങി.. ജാള്യത മുഖത്ത് പ്രകടം.

"വീട്ടിൽ... ആരൊക്കെയുണ്ട്?"

"വയ്യാത്ത ഒരു മോള്.. പിന്നെ അത്രയും പോലും വയ്യാത്ത ഒരമ്മേം.അവൾക്കാണ് രാവിലെ പാഡ് വാങ്ങിയത്. കൊച്ചുണ്ടായിട്ട് കൊറേ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതിനു വയ്യാണ്ടായി. പരസഹായം കൂടാതെ നടക്കാൻ ആവതില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്നേം, അതിനേം വേണ്ടാന്ന്.കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവൾക്ക് പ്രായപൂർത്തിയായി.."

അയാൾ ഫോണിൽ നിന്നും ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു കാട്ടി.

ചിറകൊടിഞ്ഞ ശലഭം പോലെ ഒരു സുന്ദരി മോള്.

കാലുകൾ ഒക്കെ ശോഷിച്ച്.

"മിടുക്കിയാണ് മോള്. കിടന്നു കൊണ്ട് പടം വരയ്ക്കും.പിന്നെ അവരുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ ഒക്കെ ഞാൻ അവളെ കൊണ്ടു പോകും. മണിക്കുട്ടി നന്നായി എംബ്രോയ്ഡറി ചെയ്യും. എല്ലാം എന്റെ അമ്മ പഠിപ്പിച്ചത്.

അടുത്തിടെ വരെ അമ്മയാണ് മോളുടെ കാര്യം നോക്കിയിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ ഞാനും. ഇവിടെ തൊട്ടടുത്ത് ആശുപത്രി സൗകര്യം ഉണ്ടല്ലോ, പിന്നെ നല്ല റോഡും. അവർക്കും ഒരു മാറ്റം ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതിയാണ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്."

സന്ധ്യക്ക് ആകെ വല്ലാതായി. 

"ക്ഷമിക്കണം..ഞാൻ ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.. വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞു ഞാനങ്ങോട്ട് വരാം. എനിക്ക് അവരെ രണ്ടാളെയും കാണണം."

. "ആയിക്കോട്ടെ... എന്നാ.. ഞാൻ അങ്ങോട്ട്"

രാജൻ യാത്ര പറഞ്ഞു ഗേറ്റ് കടക്കുവോളം സന്ധ്യ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

ശ്ശോ... പാവം മനുഷ്യൻ.

അന്ന് മുഴുവൻ ചിന്തകൾ പിടി തന്നില്ല.. ജോലികൾ പൂർത്തിയാക്കാനും സാധിച്ചില്ല.

എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആ വീട് സന്ദർശിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രത ആയിരുന്നു.

പതിവില്ലാതെ ടൗണിൽ നിന്നും  മധുരപലഹാരങ്ങളും, ആ കുട്ടിക്ക് വേണ്ടി കുറച്ചു സാധനങ്ങളും വാങ്ങി.മനസ്സിൽ അതിനോടുള്ള അലിവും സ്നേഹവും കിനിഞ്ഞു.

അടുത്ത വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തു വാതിൽ തുറക്കുന്നത് കാത്തു നിൽക്കുന്ന

സന്ധ്യക്ക്‌ വേണ്ടി ദൈവത്തിന് ചില പദ്ധതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു!!!

മാധവനെ അവൾക്ക് അത്രയേറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

മാധവനുള്ളപ്പോൾ അതൊരു വൃന്ദാവനം ആയിരുന്നു.

നിറയെ പൂക്കളുള്ള

നിരന്തരം കിളികൾ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന

വൃന്താവനം

അവിടമാകെ വെണ്ണപലഹാരങ്ങളുടെ മണം നിറഞ്ഞു നിന്നു.

മാധവൻ

പെറ്റമ്മയാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മാധവൻ

പോറ്റമ്മയ്ക്കരികിലേക്ക് നാട് കടത്തപെട്ട മാധവൻ

അമ്മാവന്‍റെ ക്രൂരതകൾ അയാളെ നിരന്തരം വേട്ടയാടികൊണ്ടിരുന്നു.

ജീവിതം അയാൾക്ക് ഒരു ഒളിച്ചോട്ടവും

പ്രണയം ഒരു അഭയകേന്ദ്രവും ആയിരുന്നു.

അമ്മയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കാതെപോയ വത്സല്യമായിരുന്നു

അയാൾ ഓരോ സ്ത്രീകളിലും  തിരഞ്ഞു നടന്നത്.

നീയാണ് എന്‍റെ അവസാനത്തെ പ്രണയം

നിനക്ക് ശേഷം എന്‍റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരുവൾ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ പലപ്പോഴും അയാൾ അവളുടെ നെറുകിൽ സത്യം ചെയ്തു.

ഒരിക്കൽ മച്ചിലെ മാറാല നോക്കി കിടക്കെ മാധവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു

നോക്ക് ഗൗരി;

പ്രണയം ഒരു ചിലന്തി വലപോലെ ആണ്

ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു ചെല്ലാൻ നാനാ വഴികളുണ്ട്.

എവിടെയും വാതിലുകൾ ഇല്ല

പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം

മടുത്താൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഇറങ്ങി പോകാൻ പാകത്തിന് തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന വഴികൾ.

വെയിലിൽ അവ വെട്ടിത്തിളങ്ങുകയും കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞ്ആടുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ഒരിക്കലും അത് പൊട്ടിപോകില്ല.

അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

പക്ഷെ; ഇരയാണെന്ന് അറിയാതെ ഉള്ളിൽ അകപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ മടങ്ങിപോക്ക് അസാധ്യം എന്ന് മാത്രം.

അയാൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അയാൾ മനോഹരമായി ഓടക്കുടൽ വായിക്കുകയും

അവൾക്കായി പാട്ട് പാടുകയും ചെയ്തു.

മൃദുവായ ശബ്ദം.

മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി.

പരാതികൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു പുരുഷൻ.

അച്ഛന്‍റെ ഒച്ചപ്പാടുകളിൽ ഉണരുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്ത അവൾക്ക് മാധവനെ പോലെ ഒരാണ് ഒരു ആശ്ചര്യം ആയിരുന്നു…

ആണുങ്ങൾ മൃദുവായി സംസാരിക്കുമെന്നും സങ്കടം വരുമ്പോൾ കരയുമെന്നും മാധവനിലൂടെ ആണ് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

സ്നേഹം പുരട്ടിയ വഴികളിലൂടെ അവൾ മാധവനരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു.

ഇനി ആരാലും സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ തരമില്ലാത്ത വിധം അയാൾ അവളെ നിഷ്കരുണം പ്രണയിച്ചു.

അയാളുടെ പ്രണയം ചിലന്തിവലപോലെ ആയിരുന്നു.

വലയുടെ ഓരോ അണുവിലും അയാൾ സ്നേഹത്തിന്‍റെ പശ പുരട്ടിയിരുന്നു,

അതിൽ വന്ന് വീണവർ വീണവർ പാദങ്ങൾ ഉടക്കി  അവിടെവിടെയൊക്കെയോ തന്നെ തളർന്ന് കിടപ്പുണ്ട്.എണ്ണം എടുത്താൽ പതിനായിരത്തിയെട്ടിനും മീതെ

അവർക്കാർക്കും ഇനി ഒര് മടങ്ങിപ്പോക്ക് സാധ്യമല്ല.

ഒരിക്കൽ ഒരു വൈകുന്നേരം മാധവൻ ധൃതിപെട്ട് അവൾക്കരികിൽ വന്നു;

അമ്മ വിളിച്ചിരുന്നു.

പെറ്റമ്മയോ പോറ്റമ്മയോ ?

പെറ്റമ്മ

അയാളുടെ കണ്ണിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

എന്താ വിശേഷിച്ച് ?

അമ്മാവൻ മരിച്ചു,

മാധവൻ ജനിച്ചപ്പോൾ പണിക്കർ ജാതകത്തിൽ എഴുതി അത്രേ

മാധുലന് അകാല മൃത്യുഫലം എന്ന്.

അന്നുതൊട്ട് തുടങ്ങിയതാണ് മാധവന്‍റെ ഓട്ടപാച്ചിലുകൾ.

എല്ലാം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

എങ്ങനെയാണ് മരണം?

അറിയില്ല

ചില മരണങ്ങൾ ചില മനുഷ്യർക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു

ഞാൻ പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങുകയാണ്

ഇനി എനിക്കെന്‍റെ അമ്മയ്ക്കൊപ്പം കഴിയാം

എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം തിരിച്ച് കിട്ടാൻ പോകുന്നു ഗൗരി,

നഷ്ടപ്പെട്ട സ്നേഹം,

വാത്സല്യം

കരുതൽ

പരിഗണന എല്ലാം….

ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപോലെ അയാൾ കാണപ്പെട്ടു

അയാൾ ധൃതിയിൽ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു

എന്നാ മടങ്ങി വരുന്നത്

ഉടനെ തന്നെ ;അമ്മയ്ക്കൊപ്പം

വന്ന് നിന്നെയും കൊണ്ട് പോകും….

ഒരുങ്ങി ഇരുന്നോളൂ…

“അയാൾ പറഞ്ഞ നുണകളിൽ അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപെട്ടത് അതായിരുന്നു”

കാത്തിരിക്കണം ഞാൻ മടങ്ങി വരും

ഓരോ സദ്യകളിലും പൂമുഖത്ത് വിളക്ക് വച്ചവൾ മാധവനെ കാത്തിരുന്നു. 

മാസങ്ങൾ …….

വർഷങ്ങൾ……..

അയാൾ മടങ്ങി വന്നില്ല

ഒരിക്കൽ ഒരു ഫോൺ കാൾ അവളെ തേടി എത്തി.

ഗൗരി അല്ലേ ?

അതെ ആരാണ്

ബൽറാം ആണ് മാധവന്‍റെ കസിൻ

മാധവൻ ?

മാധവന്‍റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു; അമ്മാവന്‍റെ മകൾ രുക്മിണി ,

അവൾ കാലങ്ങളായി അവനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു,

അവനെ അല്ലാതെ മറ്റാരെയും വിവാഹം കഴിക്കില്ലെന്ന് അവൾ വാശിപിടിച്ചു,

അവളെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചതാണ് അമ്മാവൻ

പക്ഷെ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

എനിക്കറിയാം താൻ ഇപ്പോഴും അവനെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്;അവൻ തന്നെ ഒരുപാട് പ്രണയിച്ചിരുന്നു ,

അല്ല ഇപ്പോഴും പ്രണയിക്കുന്നുണ്ട്! 

അവന് വേറെ വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ബൽറാം വിളിക്കേണ്ടായിരുന്നു.

ഇതൊന്നും എന്നോട് പറയേണ്ടായിരുന്നു

ഇനി ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആർക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കും?

“നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാനും നമ്മളെ കാത്തിരിക്കാനും  ഒരു മനുഷ്യനെങ്കിലും വേണ്ടേ ഈ ഭൂമിയിൽ”.

അവൾ റിസീവർ വച്ചു.

എഴുത്തുകാർക്ക് വളരാൻ ഏറ്റവും മികച്ച കഥാതന്തുക്കൾ എപ്പോഴും പ്രണയവും വിരഹവും തന്നെയാണ്

ആ ഒറ്റപ്പെടലിൽ

കിട്ടുന്നതിലെല്ലാം അവൾ എഴുതികൂട്ടി…

വർഷങ്ങൾ പിന്നെയും എത്ര കടന്നു പോയി.

അയച്ച ചില കവിതകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപെടുകയും അവയിൽ ചിലത് അവാർഡുകൾക്ക് അർഹമാകുകയും ചെയ്തു.

അത് ലോകത്തെ പിടിച്ച് കുലുക്കാൻ ഉതകും വിധം ശക്തമായിരുന്നു.

അതിനെ ചൊല്ലി തർക്കങ്ങളും വാഗ്വാദങ്ങളും ഉണ്ടായി, രാഷ്ട്രീയ പോരുകളും ഉണ്ടായി

അപ്പോഴും അവൾ ഉപവാസത്തിൽ ആയിരുന്നു.

മാധ്യമങ്ങളെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ ആ എഴുത്തുകാരിയെ കണ്ടെത്തുക ,അവരുടെ ഉപവാസം അവസാനിപ്പിക്കുക. ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ആദ്യം നമ്മൾ തന്നെ അവരെ പരിചയപെടുത്തണം ആ ക്രെഡിറ്റ് മറ്റൊരു ചാനലിനും പോകരുത്

മുൻനിരചാനൽ മേധാവി ആ ദൗത്യം ശങ്കറിനെ ആണ് ഏൽപ്പിച്ചത്.

ഇനിയും എത്രകാലം താൻ സാദിയേയും ഓർത്തിരിക്കും, ശങ്കർ

തന്നെ ഇവിടെ തന്നെ പിടിച്ച് നിർത്തുന്നതിൽ എനിക്കും പരിമിതികൾ ഉണ്ട്.

ഇനിയും താൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ ജോലിപോലും നഷ്ടമാകും,

തനിക്കും ഒരു മാറ്റം വേണ്ടേ?

അവരുടെ രചനകളെ കുറിച്ച് വാതോരാതെ പറയുന്ന ആളല്ലേ നീ

നിനക്കേ അവരെ പറ്റി എഴുതാൻ കഴിയൂ,

അവളെ കണ്ടെത്തുക ,

അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കുക,

“അവളെ എഴുതാനായി ഇനിയും ആ പേനയിൽ മഷിനിറയ്ക്കുക”

ആ ഉപവാസം  തേടി ആരാധകൻ കൂടിയായ ശങ്കർ എന്ന ലേഖകൻ അങ്ങനെ ആണ് അവിടേയ്ക്ക്  പുറപ്പെടുന്നത് ,

എത്ര മനുഷ്യരെ താണ്ടിയാണ് അയാൾ  അവളിലേക്ക് കടന്ന് ചെന്നത്;

അപ്പോഴേക്കും അവിടമാകെ  ചുടലക്കാട് പോലെ ആയിരുന്നു.

പഴകി ദ്രവിക്കാറായ പൂമുഖ വാതിൽ താഴിട്ട് പൂട്ടിയിരുന്നു.

കിളിവാതിലുകൾ ഒരിക്കലും തുറക്കാനാകാത്ത വിധം ആണിയടിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു,

ഇടനാഴികൾ മാറാലകൾക്ക് കീഴ്പ്പെടുകയും

മേൽക്കൂര ഏതുനിമിഷവും നിലംപതിക്കാൻ ഒരുങ്ങിനിൽക്കുകയും ചെയ്തു

അയാൾ ഇടംകാല് വച്ച് ആ പടികെട്ട് കയറിചെന്നപ്പോൾ എവിടെ നിന്നോ ഒരു നാഗം പത്തിവിടർത്തി അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി എങ്ങോട്ടോ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി

കാടുപിടിച്ച് കിടന്ന ആ സൗന്ദര്യ സൗധത്തെ അയാൾ വീണ്ടെടുക്കാൻ ഒരുങ്ങി

ഇനി ഒരിക്കലും കാടുപിടിക്കാൻ തരമില്ലാത്ത വിധം  ഉള്ളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ വിരഹത്തിന്‍റെ അടിവേരുകൾ പിഴുതെറിയാൻ ശ്രമിച്ചു.

കെട്ടിപൂട്ടിയ താഴുകൾ പൊളിച്ച് ആ പൂമുഖവാതിൽ മലക്കെ തുറന്നിട്ടു.

കാലങ്ങളായി ഉള്ളിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങിക്കിടന്ന വവ്വാലുകൾ പറന്നകന്നു

കിളിവാതിലുകൾ തുറന്ന് തളംകെട്ടിനിന്ന   അന്ധകാരങ്ങളെ എല്ലാം അയാൾ ആട്ടിഓടിച്ചു,

കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഉള്ളിലാകെ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു,

മറാലപിടിച്ച് മങ്ങിയ ഇടനാഴികൾ അടിച്ചു വെടുപ്പാക്കി,

ഒരു വൈകുന്നേരം ഇറയത്ത് അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ തലചാഴ്ച്ച്  കിടന്ന്  കഴുത്തിലെ നീലഞരമ്പുകൾ മൃദുവായിതഴുകികൊണ്ട്  അവൾ പറഞ്ഞു

ഇനി എന്നിൽ പ്രണയം അവശേഷിക്കുന്നില്ല  ശങ്കർ ,

അയാൾ എല്ലാം ഊറ്റിഎടുത്തു;

പിന്നെ എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ തേടിവന്നത്

എന്തിനാണ് തന്‍റെ പകുതി എന്നപ്പോൽ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്

ഭ്രാന്തമായി സ്നേഹിച്ച ഒരുത്തി കൺമുന്നിൽ തീപെട്ടത് കണ്ട് നിന്നവനാണ് ഞാൻ. പാതികത്തിക്കരിഞ്ഞ അവളുടെ ശരീരവുമായി അലഞ്ഞു നടന്നവനാണ്.

ഇപ്പോഴും എന്നിൽ ആ ചുടലഭസ്മം മണക്കുന്നുണ്ട്,ഗൗരി

എന്നിലെ വറ്റി വരണ്ട ആ ചുടലപ്പറമ്പിൽ പ്രണയം നിറച്ചത് നിന്‍റെ കവിതകളാണ്…

നിന്‍റെ വരികൾ എന്‍റെ സാദിയെപോലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്നുണ്ട്.

സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ പുരുഷനും ആരാധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സ്ത്രീയും പൂർണയാകുന്നു….

എന്ന് എഴുതി നിറച്ചത് നീയാണ്

നിന്നിൽ ഇനിയും പ്രണയം അവശേഷിക്കുന്നു.

എനിക്കറിയില്ല ശങ്കർ

പ്രണയം എന്നിൽ വേദനകൾ മാത്രമേ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ളൂ

അത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ഭയമാണ് സ്നേഹിക്കാൻ സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ

വേദനകൾ മാത്രം നൽകിയത് എങ്ങനെ പ്രണയമാകും  ഗൗരി

പ്രണയം ആനന്ദമാണ് സന്തോഷമാണ്….

സാദിയ്ക്ക് എന്താണ് പറ്റിയത്?

സാദി

വല്യ വാശിക്കാരി ആയിരുന്നു 

കുലത്തിലും ഗോത്രത്തിലും താഴ്ന്നവനെ കെട്ടിയത് കൊണ്ട് കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപെട്ടവൾ

ഒരിക്കൽ അവളുടെ അച്ഛന്‍റെ റിടയർമെൻറ് ഫങ്ഷന് ഒരുപാട് വത്സല്യത്തോടെ അയാൾ അവളേ വിളിച്ചു

അവൾ എത്ര സന്തോഷിച്ചെന്നോ,

ഞാൻ വരണോ സാദി

വരാതെ പിന്നെ

ഒട്ടും കുറവ് വരരുത്,

പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ…..

അവർ ഇറക്കിവിട്ടെങ്കിലും ആർഭാടത്തോടെയാണ് നമ്മൾ കഴിയുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞോട്ടെ,

അവളുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കും പോകേണ്ടെന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല,

സാദിയുടെ അച്ഛൻ ഒരു തികഞ്ഞ നർസിസ്റ്റ്ആയിരുന്നു….

ചടങ്ങിൽ ഇരിക്കവെ അത്രയും പേരുടെ മുന്നിൽ വച്ച് അയാൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു

മുൻനിരയിൽ ഞെളിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ഗസറ്റഡ് ഓഫീസേഴ്സും കോടീശ്വരന്മാരും ഇരിക്കുന്നിടത്ത് ഒരു തുക്കടാ ചാനലിന്‍റെ ലേഖകൻ

അഹ് അതിനും വേണം ഒരു യോഗം.

എല്ലാവരും ചിരിച്ചു

ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

വിളിക്കാൻ കാത്തിരിക്കായിരുന്നു ഓടി വരാൻ

അതെങ്ങനെ ഈ സ്വത്തിൽ ആണല്ലോ കണ്ണ്.

എന്‍റെ മകൾ ഒരു പൊട്ടി

അഭിമാനം ഉള്ളവനാണെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ വന്ന് ഇരിക്കുമോ?

അച്ഛൻ വിളിച്ചിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ വന്നത്

അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു

നാണവും മാനവും ഇല്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ നിനക്ക് മനസിലായില്ലേ

അച്ഛന്‍റെ അഭിമാനത്തിനും വിലയുണ്ട് എന്‍റെ ഭർത്താവിന്‍റെ അഭിമാനത്തിന്,

ഞാൻ കാരണമല്ലേ അദ്ദേഹം ഇതൊക്കെ കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്,

ഇതോർത്ത് അച്ഛൻ കരയും

ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കരയും

അച്ഛനെ തോൽപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയിൽ ആണ് അവൾ സ്വയം…….

പക്ഷെ,തോറ്റത് ഞാൻ ആയിരുന്നു

ഇന്നും ആ കനലുകൾ എന്‍റെ ഉള്ളിൽ നീറിപുകയുണ്ട്

ശങ്കർ……

നിങ്ങളുടെ നഷ്ടങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ എന്‍റെ നഷ്ടങ്ങൾ ഒന്നും അല്ല,

കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകൾ ഇല്ല ഗൗരി;

എല്ലാ മനുഷ്യരും നല്ലൊരു ജീവിതം അർഹിക്കുന്നു

അത് ആരുടെയും ഔദാര്യമല്ല നമ്മുടെ അവകാശമാണ്

നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ നിന്നും മനുഷ്യരിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും മടങ്ങി ചെല്ലാത്ത വിധം തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ഇറങ്ങി ഓടുക

ജീവിതം ആനന്ദമാകണം സന്തോഷം ആക്കണ 

ഉള്ളിലാകെ പ്രണയത്തിന്‍റെ തുടികൊട്ടുന്നത് നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ?

ഉവ്വ് എനിക്ക് കേൾക്കാം

ജീവിത താണ്ഡവം നാം ഒരുമിച്ചാടി തീർക്കേണ്ടതുണ്ട് ,

അവിടെ പിണക്കങ്ങളും ഇണക്കങ്ങളും ഉണ്ടാകും പൊട്ടിച്ചിതറലുകളും ഒട്ടിച്ചേരലുകളും ഉണ്ടാകും…എന്നിൽ പകുതിയായി നീയും നിന്നിൽ പകുതിയായി ഞാനും ഉണ്ടാകും;

അവൾ മൗനം പാലിച്ചു

നീ ഭയപ്പെടേണ്ട

കാലിയെ മേയ്ക്കാൻ പോയിവരാമെന്ന് പറഞ്ഞ്പറ്റിച്ച് മടങ്ങി വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ആ കാലിചെറുക്കൻ അല്ല.

നീ ഇത്രകാലം തപസ്സിരുന്നത് എനിക്കുവേണ്ടിയല്ലേ….

എന്നന്നേക്കുമായി ഉപേക്ഷിച്ച എന്‍റെ പേനയിൽ മഷി നിറച്ചത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്.

എനിക്ക് നീ ശക്തിയാണ് എന്‍റെ വാക്കുകളുടെ ശക്തി

അയാൾ എഴുതി തീർത്ത ലേഖനത്തിനൊടുവിൽ അവൾ ഇപ്രകാരം കൂട്ടി ചേർത്തു 

“അവൾ പ്രണയിച്ചത് കൃഷ്ണനെ ആയിരുന്നു അയാൾക്ക് അവൾ പതിനായിരത്തെട്ടിൽ ഒരുവൾ

അവൾ വരിച്ചത് പരമേശ്വരനെ ആയിരുന്നു അയാൾക്ക് അവൾ പ്രാണന്‍റെ പകുതി”

സമയസാഗര തീരത്ത് ഒരപരാഹ്നത്തിൽ രണ്ട് നിഴലുകൾ പരസ്പരം ശബ്ദിച്ചു. പ്രപഞ്ചത്തോളം വളരുന്ന മൌനത്തിനിടയിൽ വലിയ നിഴൽ ചെറിയ നിഴലിനോടു പറഞ്ഞു.

"യാത്രകൾ ആന്തരികമാണ്. ഓർമകളും. വാക്കുകളോ കൂടിച്ചേരലോ ഇല്ലാത്ത ഇതു പോലൊരു സന്ധ്യയിൽ ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് പിരിയും." 

"പിരിയാൻ നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ..?" ചെറിയ നിഴൽ പ്രതിവചിച്ചു

'ശരിയാണ്.' 

വലിയ നിഴൽ വിദൂരതയിലേക്കു നോക്കി.

"ഈ നാട് വിട്ടു പോകുമ്പോൾ നിനക്ക് വേദനിക്കില്ലേ..?"

"ഇല്ല."

"വേർപാടുകൾ വേദനിപ്പിക്കാത്ത ഒന്നായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്‍റെ മനസ്സ്.."

ചെറിയ നിഴൽ അത് വിശ്വസിക്കാത്തത് പോലെ ചിരിച്ചു.

"ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ 'ജീവിതത്തിന്റെ പുസ്തകം' വായിക്കാൻ തന്നതുമില്ല."

"ചോദിച്ചില്ലല്ലോ..?"

"ഞാൻ എല്ലാം കേൾക്കുക മാത്രമല്ലേ ചെയ്യാറുള്ളൂ.."

വലിയ നിഴൽ വെറുതെ ഒന്ന് മൂളി. അവർക്കു ചുറ്റും നിശ്ശബ്ദത ചിത്രശലഭങ്ങളായ് പറന്നു.

വെളിച്ചം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

"നീയെന്നെ ഓർക്കുമോ?" 

ചെറിയ നിഴൽ ഉവ്വെന്നോ ഇല്ലെന്നോ പറഞ്ഞില്ല. 

ഇരുട്ടിന്‍റെ കംബളം പതുക്കെ താഴ്ന്നു വന്നു ജീവിതത്തെ പൊതിയുന്ന മഹാ വിസ്മൃതിയിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഓർമകൾക്കെന്തു പ്രസക്തി എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു കാണും. 

ദൂരെ നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണു ചിമ്മിത്തുറന്നു. അത് നിറയെ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ പാർക്കുന്ന രാത്രി വൃക്ഷം പോലെ തോന്നിച്ചു. 

പിന്നീടവരൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. 

ഏറെക്കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ രാത്രിയുടെ നിഗൂഢതയിലേക്ക് നിലാവുദിച്ചു. അത് അടുത്തുള്ള നക്ഷത്രത്തോട് പറഞ്ഞു. 

"മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹത്തിനും വിരഹത്തിനും ഒരുപാട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്. ഏറ്റവും മനോഹരവും അപൂർവ്വവുമായ ഒന്നിനാണ് നമ്മളിപ്പോൾ സാക്ഷികളായത്."

ടൗണില്‍ നിന്ന് പത്തു പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് യാത്ര..

റോഡില്‍ അത്ര കുഴികള്‍ ഇല്ല, എന്നാലും ഉള്ളത് നല്ല എണ്ണം പറഞ്ഞവ...!

ഹോണ്ട ആക്ടിവ ആയത് ഭാഗ്യം. എന്നെപ്പോലുള്ള ആവറേജ് പ്രവാസികള്‍ക്ക് നാട്ടില്‍ വരുമ്പോഴുള്ള ആശ്രയം ആക്ടിവ പോലെയുള്ള വണ്ടികളാണ്. ഗിയര്‍ പ്രശ്‌നം ഉണ്ടാക്കില്ല എന്നുള്ളത് തന്നെ മെയിന്‍. ഏത് ട്രാഫിക്കിലും എളുപ്പം പോവാം.

പഴയ തീപ്പെട്ടി കമ്പനി കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു കേറിയപ്പോ ദൂരെ കാവ് കണ്ടു. ആശ്വാസം, വഴി തെറ്റിയിട്ടില്ല.

കാവ് പറമ്പില്‍, ലെഫ്റ്റ് തിരിഞ്ഞു റൈറ്റില്‍ നാലാമത്തെ വീട്..

രഘു പുറത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്.

'വീട് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടിയോ..?'

'ഇല്ല...കാവ് കഴിഞ്ഞ് ലെഫ്റ്റ്ഒന്ന്,  റൈറ്റ് നാല്..സിമ്പിളല്ലേ...??

പിന്നെ ഓടിട്ട വീട് ഇതല്ലേ ഉള്ളൂ....'

'അതേ...അടയാളം മാറാതിരിക്കാന്‍ ഓട്ടുപുര നിലനിര്‍ത്തി യതാ..അല്ലാണ്ട് പൈസ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല...'

രഘു ചിരിച്ചു..

വീട്ടില്‍ കയറി. കൈയിലെ പൊതി അവനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു..

'എന്താ..

കൂട്ടുകാരനെ കാണാന്‍ വരുമ്പോ ഒരു പൊതി..?'

രഘുവിന്റെ മിസ്സിസ്...

'അത് പിന്നെ....കുറച്ച് അവില്‍...'

'ഓ... കുചേലവൃത്തം...'

'ആ..അതന്നെ...'

'പൊതി പൊട്ടണ്ട...ഡ്യൂട്ടി ഫ്രീ അവിലാണ്..'ഞാന്‍ അവനെ  ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു..

'കുട്ടികള്‍ എവിടെ?'

'മൂത്തവന്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോയി..ട്യൂഷന്‍ കൂടെ കഴിഞ്ഞേ വരൂ...ചെറിയ ആള് യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഉറക്കത്തിലാ...'

കുറച്ച് നേരം കഥകള്‍, തമാശകള്‍..

കോളേജില്‍ ഡിഗ്രിയ്ക്ക് ഒപ്പം പഠിച്ചതാണ്.

പിന്നീട് അങ്ങനെ കാണാറില്ല.

കഴിഞ്ഞ വരവിന്  ഒരു റീയൂണിയന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അന്നാണ് കുറേ കാലത്തിനു ശേഷം എല്ലാവരെയും കാണുന്നത്.

ശേഷം പ്രവാസം , പിന്നീട് ഇപ്പഴാ നാട്ടിലേയ്ക്ക് വരുന്നത്.

'ആ പിന്നെ..നമ്മടെ റീയൂണിയന്‍ സുവനീര്‍?

അതിന്റെ കോപ്പി കിട്ടിയില്ലല്ലോ രഘൂ.'

'നിനക്കുള്ള കോപ്പി ഞാന്‍ എടുത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ട്.'

അവന്‍ അകത്തേയ്ക്ക് പോയി..

സുവനീര്‍ കൊണ്ട് വന്നു..

കോളേജ് ഗേറ്റ് മുഖചിത്രം..

നീലാകാശം ബോര്‍ഡറില്‍..

ലൈറ്റ് നീലയില്‍ ചുവപ്പ് പ്രിന്റിംഗ്. 

'ഓര്‍മ്മകള്‍ മരിക്കുമോ...!'

'നല്ല പേര്... ല്ലേ..'

'അതേ...കോപ്പികള്‍ എല്ലാം തീര്‍ന്നു. എല്ലാരും വാങ്ങി..തടി യില്‍ തട്ടാതെ അത് ഭംഗിയായി.. '

ഞാന്‍ തുറന്നു നോക്കി. പുതിയ പുസ്തകത്തിന്റെ മണം. ആ മണം ഇന്നും ഒരു ഹരമാണ്.

പേജുകള്‍ മറിച്ചു.....

ഓര്‍മ്മകുറിപ്പുകള്‍, കഥകള്‍, കവിതകള്‍, ലേഖനങ്ങള്‍..

'രഘു ...സംഭവം കളറായിരിക്കണ് ട്ടോ'

'അല്ലാ... ഇതിന്റെ സെന്റര്‍ സ്‌പ്രെഡ് എവിടെ? നമ്മടെ എല്ലാ രുടേം കൂടെയുള്ള കളര്‍ഫോട്ടോ, ഓര്‍മ്മച്ചിത്രം - അതല്ലേ സെന്റര്‍ പേജ്?'

'അതേലോ...

അതില്ലേ ഇതില്‍?'

'ഇല്ല...'

'ഇനീപ്പോ, പണ്ട് നാനയിലെ സെന്റര്‍ പേജ് പോവുന്നത് പോലെ ഇതും?'

'അറിയില്ല ട്ടോ...അവളോട് ചോദിക്കട്ടെ..'

'സുലൂ...'രഘു ഉറക്കെ വിളിച്ചു..

സുലോചന..

സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം സുലു...

'എന്താ...'

സുലു ചായയുമായി എത്തി...

'അതേയ്...ഇതിന്റെ സെന്റര്‍ പേജ് മിസ്സിംഗ് ആണല്ലോ..'

'ആ കട്ടിയുള്ള പേജ്.... അല്ലേ?'

'പേജല്ല.....അത് ഞങ്ങടെ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു.'

'ആ...അത് ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച വായിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോ....'

'ഇരിക്കുമ്പോ.....'

'പെട്ടന്ന് മോന്‍ അപ്പിയിട്ടു.പേപ്പര്‍ നോക്കിയിട്ട് അവിടെയെ ങ്ങും കണ്ടില്ല. ഞാന്‍ സെന്റര്‍ പേജ് കീറി വേഗം അപ്പി കോരി കള ഞ്ഞു....നല്ല കട്ടിയുള്ള പേപ്പര്‍ ആയത്‌കൊണ്ട് അത് ഉപകാരപ്പെട്ടു ട്ടോ...'

💥

ജയരാജന്‍ കെ എഴുതിയ "വേനുവാ ടാപ്പു" എന്ന കഥാസമാഹാരം നെപ്ട്യൂണ്‍  ബുക്സ്  ഉടന്‍  പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു.

അനുധാവനം

ബിന്ദുശ്രീ

"ഹലോ, നവനീതിന്റെ അമ്മയല്ലേ?”

" അതെ സ്കൂളിൽ നിന്നും ക്ലാസ് ടീച്ചർ വിജയകുമാർ ആണ് സംസാരിക്കുന്നത്. മോൻ എന്താ റെഗുലറായി സ്കൂളിൽ വരാത്തത് "

"പറഞ്ഞാ കേൾക്കുന്നില്ല സാറേ,ഞാൻ എല്ലാദിവസവും  നാലരക്ക് എണീറ്റ് അവനുള്ള ചോറു പൊതിയും കാപ്പിയുമെല്ലാം ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടാ ജോലിക്ക് പോണത്. വീട്ടുജോലിയാ സാറേ"

ആ അമ്മയുടെവളരെ ഭവ്യതയോടു കൂടിയ  വാക്കുകൾ മുഖവിലയ്ക്ക് എടുത്തുകൊണ്ടു തന്നെ വിജയകുമാർ തുടർന്നു.

"പല ദിവസങ്ങളിലുംഅവനെ യൂണിഫോമിൽ ബസ്റ്റോപ്പിൽ കണ്ടതായി കുട്ടികൾ പറയുന്നുണ്ട്.”

"അവൻ ചില ദിവസങ്ങളിൽ യൂണിഫോം ഇട്ട് ബസ്റ്റോപ്പിൽ വരെ പോകും എന്നിട്ട് തിരിച്ചു വരുന്നതാ, എന്ത് ചെയ്യാനാ സാർ "

"കഴിഞ്ഞ ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കുറെ നേരംഅവനോട് സംസാരിച്ചു.ഇനി എല്ലാ ദിവസവും  വന്നോളാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാണ് പോയത്.”

"ആണോ സർ എന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.”

"കുട്ടിയെ സ്കൂളിൽ അയച്ചാലേ പഠിപ്പിക്കാനാവൂ. സ്കൂൾ തുറന്നതിനു ശേഷംഅവൻ ക്ലാസ്സിൽ  വന്നത്  ആകെ ആറു ദിവസമാണ് എന്തെങ്കിലും ഹെൽത്ത് ഇഷ്യൂസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ ഡോക്ടർ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഹാജരാക്കേണ്ടി വരും. അടുത്ത ആഴ്ച  ടേംപരീക്ഷ തുടങ്ങും ഹാജർ ഇല്ലാതെ എങ്ങനെ പരീക്ഷഎഴുതാൻ ഇരുത്തും?”

"സാർ, പ്ലീസ്..... ഈ ഒരുതവണയ്ക്ക് ക്ഷമിക്കണം നാളെ മുതൽ സ്കൂളിൽ എത്തിക്കാൻഎന്തെങ്കിലും ഏർപ്പാട് ചെയ്യാം"

"ശരി,നാളെ ഓണം സെലിബ്രേഷൻ ആണ് കളർ ഡ്രസ്സ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞേക്കൂ. എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും സദ്യ സ്കൂളിൽ തന്നെ ഉണ്ട്. അവനോട് വരാൻ പറയണം വരുമ്പോൾ മുടിവെട്ടിയിട്ട് വരാൻ പറയുക"

"ശരി സാർ,പറയാം.”

*******           ******             ******

സ്കൂളിൽ അത്തപ്പൂക്കളം ഒരുങ്ങുകയാണ് . മഞ്ഞ ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള ജമന്തിയുംവെള്ള, ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള റോസും അരളിയും അത്തത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടാൻ നുറുങ്ങുകളാക്കിയപച്ചിലകളും അവരവരുടെ കളങ്ങളിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കുകയാണ്. പല പല നിറത്തിലും ഗ്രന്ധത്തിലും ആകൃതിയിലും കളങ്ങളിൽ അവ ലയിച്ചു ചേരുമ്പോൾ രൂപമെടുക്കുന്ന ഒരു ചന്തമുണ്ട് ഒരുമയുടെ വശ്യ ഗന്ധം ഏതെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം കലർന്നുപോയ ഗന്ധങ്ങൾ; രൂപങ്ങളുമതെ.

വിജയകുമാർ ചിന്തിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി കേട്ടു ."പുലികളിയ്ക്കുള്ള കുട്ടികളും ചെണ്ടമേളക്കാരും സ്കൂൾ അങ്കണത്തിൽ എത്രയും വേഗം എത്തിച്ചേരുക.”

വിജയകുമാർ ചുറ്റും നോക്കി.കൂട്ടംകൂടി നിൽക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

"എടാ മക്കളെ നിങ്ങൾ പുലികളിയ്ക്ക് ഉള്ളവരല്ലേ ? പ്രിൻസിപ്പലിൻ്റെ അനൗൺസ്മെന്റ് കേട്ടില്ലേ ഓഫീസ് ക്വാർട്ടിയാർഡിലേയ്ക്ക് ചെല്ലൂ.പുലികളി തുടങ്ങാൻ സമയമായി. എനിക്കും കാണണം നിങ്ങളുടെ പുലികളി . നിങ്ങൾ എൻറെ കൂടെ വാ.”

നടക്കുന്നതിനിടയിൽ വിജയകുമാർ ആലോചിച്ചു ഓണപ്പൊട്ടനും ഓണതെയ്യവും പുലികളിയും വള്ളംകളിയും തിരുവാതിരയും ഓണപ്പാട്ടും തുടങ്ങി എല്ലാ നാടൻ കലകളും ചേർന്ന ആഘോഷം തന്നെഓണം .

പുലികളി കാണാനാണ് കുട്ടികളെ കൂട്ടി പോയതെങ്കിലുംസ്കൂൾ അങ്കണത്തിലേക്ക് അവരെ പറഞ്ഞയച്ചതിന് ശേഷം  നൂൺമീൽ  ഹാളിലേക്ക് കയറി സദ്യവട്ടത്തിന്റെ അവസാന ഒരുക്കങ്ങളിലാണ് സ്കൂളിലെ പാചകപ്പുരയിലെല്ലാവരും . മുൻകാല വിദ്യാർത്ഥികളും പിടിഎ അംഗങ്ങളും റിട്ടയർമെൻറ് ചെയ്ത അധ്യാപകരും എല്ലാം ചേർന്ന് എല്ലാ കുട്ടികൾക്കായും ഓണസദ്യ ഒരുക്കുകയാണ്. വാഴയുടെ തുമ്പിലയിൽ ചോറിനൊപ്പം നിരക്കുന്ന ആഹാരപദാർത്ഥങ്ങൾവ്യത്യസ്ത നിറത്തിൽ, വ്യത്യസ്ത രുചിയിൽ, ആകൃതിയിലും പലതരം.ഓണം എന്നാൽ ഒരുമ തന്നെ! ആലോചിക്കുംതോറും മലയാളം അധ്യാപകൻ കൂടിയായ വിജയകുമാറിന് കുളിരു കോരി. എത്ര മഹത്തായ ആചാരങ്ങൾ ആണ് നമുക്കുള്ളത്. ഇതെല്ലാം ഇന്ന് ഓണം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും ആലോചിക്കുന്നുണ്ടോ? പുതിയതലമുറയ്ക്ക് എല്ലാം ആഘോഷമാണ്.പക്ഷേ ഈ ആഘോഷങ്ങൾ നൽകുന്ന സന്ദേശങ്ങളെ കുറിച്ച് ആർക്കും അറിയേണ്ട.

"കാലായോ ശങ്കരേട്ടാ ?”

 "കാലായി... വിളമ്പാൻനേരമായോ സാർ?

 "നേരമായി വരണു.ഇനി മാവേലി എഴുന്നള്ളത്തിനൊപ്പം പുലികളി കൂടിയുണ്ട് ശങ്കരേട്ടൻ പപ്പടം കാച്ചിക്കോ.പിള്ളേരിപ്പം ഇങ്ങെത്തും.”

അവിടേക്ക് പരിഭ്രാന്തിയോടെ ഓടിവന്ന ഗിരിധർ പറഞ്ഞു.

"സാറേ സാർ അറിഞ്ഞോ, നവനീതിന്ന് ചുറ്റിക കൊണ്ടുവന്നു "

"എന്തിന് ?”

"ശരവണനെ അടിക്കാൻ"

"ചുറ്റികയോ ?”

"ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.”

"അവനിപ്പം എവിടെയുണ്ട് ?”

"ബാത്റൂം സൈഡിൽ.രണ്ടുപേരും അവിടെയുണ്ട്. അവിടെ ഇപ്പം അടി നടക്കും എന്നാണ് തോന്നുന്നത്.”

"ഈശ്വരാ...” വിജയകുമാറിന്റെ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു .

നടന്നതോ ഓടിയതോ പറന്നതോ എന്നറിയില്ല നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് അവിടെ എത്തി അപ്പോഴേക്കും അടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ചോര ഒലിച്ചു നിൽക്കുന്നു ശരവണൻ അവൻറെ ഷർട്ടിന് കുത്തിപ്പിടിച്ച് നവനീതും. വിജയകുമാറിനെ കണ്ട് കൈ അയച്ചതും ശരവണൻ മുട്ടുകുത്തി നവനീതിന്റെ കാൽക്കൽ വീണു .

വാമനനും മാവേലിയും  ഇന്ന് വേറെ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും എന്ന് മനസ്സിൽ ഓർത്തുകൊണ്ട് വിജയകുമാർ തിരക്കി.

"നീ എന്താടാ ഇവനെ ചെയ്തേ?”

ശരവണനെ  കൈയ്യിൽ താങ്ങി പിടിച്ചുകൊണ്ട് വിജയകുമാർ അലറി.  വിജയകുമാറിന്റെ ചോദ്യത്തിന് നവനീത് ഉത്തരമൊന്നും നൽകിയില്ല എന്നാൽ തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ചിലത് ഉടനടി സംഭവിച്ചു. വീണ്ടും ചുറ്റിക ഉയർന്നു താണു. ഇത്തവണ ആ അധ്യാപകനും തലപൊട്ടി ചോരയൊലിച്ച് നവനീതിന്റെ കാൽക്കൽ നിലം പൊത്തി .പിന്നീട് അവൻറെ വന്യമായ നോട്ടം ചുറ്റും നിന്ന് കുട്ടികളിലേക്ക് തെന്നി വീണു. ക്രൂരനായ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ വന്യമായി മുരണ്ടുകൊണ്ട് തൻറെ അധ്യാപകന്റെ പുറത്തു ചവിട്ടി മറികടന്ന് അവരുടെ അടുത്തേക്ക്നീങ്ങി ചുറ്റും കൂടി നിന്ന കുട്ടികൾ ഓടി മാറി.നന്മയുടെ കണങ്ങൾ വറ്റിയ ആ കണ്ണുകളിൽ ലഹരിയുടെ ആലസ്യം കാണാനായി .അസ്തമയത്തിന് ഒരുങ്ങുന്ന അർക്കനെപ്പോലെ അവ ചുവന്ന് തുടുത്തിരിക്കുന്നു. കൈകാലുകളിൽ മന്ദീഭവിച്ച ചലനങ്ങൾ.  

"പതിനഞ്ചുകാരൻ്റെ ക്രൂരത" വൈകുന്നേരത്തെ എല്ലാ ന്യൂസ് ചാനലുകളിലും വലിയ തലക്കെട്ടിൽ വാർത്ത വന്നു."അധ്യാപകനെയും സഹപാഠിയെയും ചുറ്റികകൊണ്ട് തലയ്ക്കടിച്ച് നവനീത്.ലഹരി കാരണമെന്ന് പോലീസ് വൃന്ദം.”

സ്കൂൾ നഗര മധ്യത്തിൽ ആയതിനാൽ ഒന്നിനും  പഞ്ഞമില്ല ആംബുലൻസ് വന്നതും സാറിനെയും ആ  ആ വിദ്യാർത്ഥിയെയും എടുത്തു മടങ്ങിയതും ശരവേഗത്തിലായിരുന്നു.

വിജയകുമാർ ഉണരുമ്പോൾ കൂപ്പുകൈകളുടെ നവനീതിന്റെ അമ്മ കട്ടിലിനരികിൽ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

വിജയകുമാർ വെറുതെ നോക്കി കിടന്നതേയുള്ളൂ

നിർദ്ധനയായ ആ അമ്മ സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ സാറിൻ്റെ കാലിൽ പിടിച്ച് തേങ്ങി കരഞ്ഞു.

"സാർ ക്ഷമിക്കണം അവന് മാപ്പ് നൽകണം.ഗുരുശാപം കൂടി അവൻ താങ്ങില്ല .പിതൃശാപം കാരണാ അവനിങ്ങനെ ആയത്. അവന്റെ അപ്പൻ ഒരു മുഴുക്കുടിയനാ സാറേ കുടിച്ച്  അവിടവിടെ കിടന്നു പാതിരായാവുമ്പോൾ വീട്ടിലെത്തും. വീട്ടിലെത്തിയാ പിന്നെ ചട്ടിയടിയായി പെട്ടിയടിയായി .കുറെ നാൾ മുമ്പ് എന്നെ തല്ലുന്നത് കണ്ട് അങ്ങേരുടെ കൈ അവൻ തടുത്തു. അതിനവനും പൊതിരെ കിട്ടി രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയോളമായി, അവനെ അയാൾ വീട്ടീന്ന് ഇറക്കിവിട്ടു. കരഞ്ഞോണ്ട് ഓടി ഇറങ്ങിപ്പോയി. എവിടെപ്പോയി കിടന്നതാണന്നറിയില്ല; രാവിലെ അപ്പൻ ഇറങ്ങി പോയപ്പൊ വന്നു. തിരക്കിയപ്പോൾ പറയണു .”

"ഞാൻ റെയിൽവേ ട്രാക്കിന് തലവെച്ച് എന്ന് പുലർച്ചയുള്ള വണ്ടി പാഞ്ഞു വന്ന് കടന്നുപോയി. പക്ഷേ ,എങ്കില് മറ്റേ പാളത്തൂടയാ പോയെ."

"കേട്ട് ചങ്ക് പിളർന്നുപോയി സാറേ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടേ പിന്നെ കുറച്ചുകൂടെ ചങ്കൂറ്റം വെച്ച് .അവൻ എവിടെ പോയാലും അപ്പനെ പോലെയാ ശത്രുക്കളെ ഒണ്ടാക്കും. സ്കൂളിൽ നിന്ന് കുറെ പ്രാവശ്യമായി വിളിക്കണ്.കഴിഞ്ഞവർഷവും രണ്ട് കേസില് സസ്പെൻഷനിലായി. സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നാ വീട്ടിൽ ഒരു സമയം ഇരിക്കൂല്ല  പത്തിരുപത്തഞ്ച് വയസ്സുള്ള ചെക്കന്മാരാ കൂട്ട് .അവര് ഇവനെ വഷളാക്കും അവരാണ് കൂടിയ സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നത് .എംഡി എം എ വരെ കിട്ടുന്നുണ്ട് സാറേ, ഇനി അവനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ തമ്പുരാനെ കൊണ്ടേ പറ്റൂ. സാറ് ഇതിന് കേസിനു പോകുമായിരിക്കും അല്ലേ ?”

അപ്പോഴാണ് വിജയകുമാർ അത് ഓർത്തത്

"തീരുമാനിച്ചില്ല കൊടുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിക്കണം"തെല്ലു നീരസത്തോടെയാണ് വിജയകുമാർ പറഞ്ഞത്.

"കൊടുക്കണം സാറെ,സാർ കൊടുക്കണം;ലോക്കപ്പിൽ അടയ്ക്കണം.അപ്പനെ തല്ലിയവൻ എന്ന പേരു മാത്രമല്ല സാറിനെ തല്ലിയവനും ആയില്ലേ ലോക്കപ്പില് എങ്കിൽ ലോക്കപ്പില് ജയിലിലെങ്കിൽ ജയിലില് ജീവനോടെ കിടക്കുമല്ലോ?”

യാചിക്കും പോലെ ആണവരത് പറഞ്ഞത് വിജയകുമാറിന്റെ നിർവികാരതയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി കൊണ്ട് വീണ്ടും യാചിച്ചു .

"കേസ് കൊടുക്കണേ സാറേ, അവനെ കണ്ടുകൊണ്ട് മരിക്കാനാ...എപ്പോഴും ക്ഷീണമാണ് അവന്, ഒന്നും കഴിക്കാൻ വേണ്ട. വെള്ളം പോലും കുടിക്കില്ല  സാർ. ദേഷ്യം വന്നാൽ കണ്ണു കാണാൻ പാടില്ല . ഇപ്പോൾ എന്നെയും  ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്കും അവനെ പേടിയാ സാറേ ഭയത്തോടെയാ ഓരോ നിമിഷവും കഴിയുന്നത് ഒരു സമയം ഇരുന്ന് പഠിക്കൂലാ . രാത്രിയാവുമ്പോൾ അവൻറെ രീതികള് വേറെയാ ഞാൻ അവൻറെ അമ്മയാണെന്ന് പോലും അവന് അറിയാമ്പറ്റില്ല.”

അവർ വീണ്ടും ഓർമിപ്പിക്കും പോലെ പറഞ്ഞു

"സാറിൻറെ മൊഴിയെടുക്കാൻകുറച്ചു മുമ്പേ പോലീസ് വന്നിട്ട് പോയി.ഇനി വരുമ്പോൾ സാറ് പറയണേ അവൻ ഒരു തല്ലിപ്പൊളിയാണെന്നും അവൻറെ പേരിൽ കേസെടുക്കണമെന്നും. ആറുമാസം എങ്കിൽ ആറുമാസം ജയിലിൽ കിടന്നിട്ട് വരുമ്പോൾ അവൻ മാറിയാലോ?”

"ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞാൽ, ആദ്യം ഞാനവനോടൊന്ന് സംസാരിക്കാം"

"വേണ്ടസാറേ അവനെ കാണാനുള്ള ദയ പോലും കാണിക്കരുത് "

"സാരമില്ല, നിങ്ങൾ ഇനി വരുമ്പോൾ അവനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരൂ.പോലീസിന് മൊഴി കൊടുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അത് അനുസരിച്ച് പറഞ്ഞോളാം.നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ട ,ശരവണനും ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ പ്രാർത്ഥിക്കൂ.”

പ്രാർത്ഥനയെന്നോണം  ദീർഘനിശ്വാസമയച്ചു കൊണ്ട് വിജയകുമാർ പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് കല്യാണ പ്രായമായ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളാണ് ദൈവം അവരെ തുണച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി.”

അഗ്നി പരീക്ഷകളിൽ അവസാനത്തേത് അല്ല ഇതെന്ന് അറിഞ്ഞ്,കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവർ അവിടെനിന്നും പോയി. മൂന്നാം നാൾ വിജയകുമാർ ആശുപത്രി വിടും വരെ നവനീത് വരും എന്ന് കാത്തു പക്ഷേ,പോലീസ് വന്നു.

"ആ പയ്യൻറെ കാര്യം കഷ്ടമാണ് സാറേ, കുറെ നാളായി അവനിത് തുടങ്ങിയിട്ട് .അഡിക്റ്റ് ആണ്; ഇനി രക്ഷയില്ല.അവനിത് എത്തിച്ച്  കൊടുത്തവന്മാരെയെല്ലാം പൊക്കി. അവൻറെ അപ്പന്റെ മദ്യക്കുപ്പിയിൽ തുടങ്ങിയതാ. അയാൾ ഒരു പോക്കു കേസാ , അപ്പൻ കുടിച്ചിടുന്നതിന്റെ ബാക്കി രുചിച്ചു തുടങ്ങി. ഇപ്പം അവൻ കഴിക്കുന്നതിന്റെ പൊടിയും പൊട്ടും അപ്പൻ രുചിക്കേണ്ട ഗതിയായി.ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യണം സാർ?”

"എനിക്ക് പരാതിയൊന്നുമില്ല, അവനെ വെറുതെ വിട്ടേക്ക്."

"മീഡിയ ഇത് ആഘോഷമാക്കിയിരിക്കുകയാണ് . ശരവണന്റെ പാരൻസ് കേസുമായി മുന്നോട്ടു പോകുവാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണ്.”

"വേണ്ട സർ, എനിക്ക് ആ കുട്ടിയുടെ മേൽ ഒരു പരാതിയുമില്ല ബാത്റൂമിൽ തെന്നി വീണപ്പോൾ ഉണ്ടായ മുറിവാണിതെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതിയാ പോരെ ആ കുട്ടിക്ക് ഒരു ഭാവിയുള്ളതല്ലേ?”

"മാഷ്മാര് ഇങ്ങനെ ഭാവി ഉണ്ടാക്കാൻ പോയ പിന്നെ പിള്ളേര് മുഴുവൻ മയക്കുമരുന്നിന് അഡിക്റ്റാവും."പോലീസുകാരൻ രോക്ഷാകുലനായി .

"ഇല്ല സർ, അവനെ ഞാൻ ശരിയാക്കാം, ഞാൻ അവനെ ഒന്നു കാണട്ടെ.”

തിരുവോണനാളിൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇരുന്ന് സദ്യ കഴിച്ച ശേഷം ആ സദ്യയുടെ പങ്കുമായി വിജയകുമാർ നവനീതിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. പടിപടിയായി അടുക്കി വെച്ച ഒതുക്കുകല്ലുകൾ കയറി ചെല്ലുമ്പോൾകാണാം ഓടുമേഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീട്.അവൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാനാവാതെ കിടപ്പാണ്.സാറിനെ കണ്ട പാടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.

"അവനു വയറുവേദനയാ സാറേ, ഇപ്പോൾ സാധനം കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് അവന് പറ്റണില്ല ; അവൻറെ വെപ്രാളം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാൻ വയ്യ. അവൻറെ അപ്പൻ പറയുന്നത് എവിടെനിന്നെങ്കിലും കുറച്ച് ഒപ്പിച്ചു കൊടുക്കണം എന്നാണ്.”

"ഇന്നലെ ഞാൻ അവനെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയി. ഡോക്ടറോട് വിവരം പറഞ്ഞു. അവർ ഹെൽപ്പ്ലസ് ആണെന്നാണ് പറയുന്നത് ഇനിയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും സാറേ?”

വിജയകുമാർ അകത്തേക്ക് കയറിച്ചെന്നു. സാറിനെ കണ്ടതും അവൻ കരഞ്ഞ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

"സാറേ, എന്നെ ഒന്ന് രക്ഷിക്ക് സാറേ... എനിക്ക് ഇനി ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കേണ്ട .മതിയായി സാറേ, എനിക്ക് ഏതാണ്ട് ഭ്രാന്ത് പോലെയാതോന്നണേ. സാറിനെ ഞാൻ അടിച്ചെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. സോറി സർ, അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതല്ല .പ്ലീസ്... എന്നെ ഒന്ന് രക്ഷിക്ക് സാറേ, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി ഒന്ന് മയക്കി കിടത്ത് സാറേ. എനിക്കിനി വയ്യായെ...എനിക്കിനി ജീവിക്കണ്ടേ...” തലയിൽ ഇരുകരങ്ങളും ചേർത്ത് അവൻ കരഞ്ഞു

"സാരമില്ല ,നീ എണീക്ക്; ഓണമല്ലേ?ഞാൻ കൊണ്ടുവന്ന ഈ പായസം ഒന്ന് കഴിക്ക്.” 

പെട്ടെന്ന് അവൻറെ ഭാവം മാറി.സമാനതകൾ ഇല്ലാത്ത ആ പരിവർത്തനം കണ്ട് വിജയകുമാർഭയന്നു പിന്നോട്ട് മാറി.

"എന്തോന്ന് പായസോ? നീ നിൻറെ അപ്പന് കൊണ്ട് കൊടുക്കടോ, പരനാറീ..എനിക്കു വേണ്ട …"

കട്ടിൽ കുലുക്കി അവൻ എണീക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് വിജയകുമാർ അത് കണ്ടത് .വലതുകയ്യും  രണ്ടുകാലും കട്ടിലിനോട് ചേർത്ത് കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ് .വിജയകുമാർ തെല്ലുമാറി നിന്നു.അയാൾക്ക് അവനെ തൊടാൻ പോലും ഭയം തോന്നി.തൻറെ തലയ്ക്ക് അടിക്കുമ്പോൾ കണ്ട വന്യഭാവം ഇപ്പോഴും അവനിൽ നിഴലിക്കുന്നതുകൊണ്ട് വിജയകുമാറിന്റെ തല പെരുത്തു.വിജയകുമാർ സ്വയം സമാധാനിക്കാൻ എന്നവണ്ണം എന്നോണംഅമ്മയോടായി പറഞ്ഞു.

"എത്രകാലം ജീവിക്കേണ്ട കൊച്ചാ, ഇന്ന് ഈ ഗതിയിൽ ...ഞാൻ അമ്മയോട് പറയാറില്ലേ അവനെ എന്നും സ്കൂളിൽ അയക്കണമെന്ന് .സ്കൂൾ തുറന്നശേഷം അവൻ വന്നത് ആകെ ആറോ ഏഴോ ദിവസം സ്കൂളിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തിയ എല്ലാദിവസവും അവൻ അവിടെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കി. ഇതിപ്പം ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത സ്റ്റേജ് ആയി.”

"എല്ലാം എൻറെ തെറ്റ് സാറേ, ഞാൻ അവനെ പ്രസവിക്കണ്ടായിരുന്നു, വളർത്തണ്ടായിരുന്നു, അവനു വേണ്ടി ഇങ്ങനെ കലമലക്കാൻ പോകണ്ടായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ജനിച്ചപ്പോഴേ കൊല്ലേണ്ടതായിരുന്നു. ഇനി എനിക്ക് ജീവിക്കണ്ട ഇവനും ഈ ഭൂമിയില് വേണ്ട.”

"എടി തേവിടിശ്ശി. നീ ഞാൻ മരിക്കാൻ കാത്തിരിക്കാതെ കാത്തിരിക്കാതെനീയെങ്കിലും എനിക്കത് സംഘടിപ്പിച്ചതാ അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ ഒന്നു കൊന്നു താ..”കട്ടിലിൽ കിടന്നു കൊണ്ട് അവ൯ അലറി.

കേട്ട് പരിചയമുള്ള വാക്കുകൾ അവളെ തഴുകാതെ കടന്നുപോയി.

"കെടന്ന് കാറി കൂവാതെടാ നിൻറെ തൊള്ളയിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കാൻ എൻറെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ല.അതെവിടെ നിന്ന് കൊണ്ടുവരണമെന്ന് എനിക്ക് അറിയുകയുമില്ല.”

നിന്നിടത്തുനിന്ന് തന്നെ വാതിലിന്റെ കട്ടിളപ്പടിയിലേക്ക് നാരായണി തളർച്ചയോടെചാരിയിരുന്നു.കണ്ണുകൾ നിശ്ചലങ്ങളായും  നിർജ്ജലങ്ങളായും കാണപ്പെട്ടു. ആഴമുള്ള ഏതോ ചിന്ത മുങ്ങാംകുഴിയിടുന്ന പോലെ ചലനങ്ങൾ തീരെ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.

ഈ പൊന്നോണ നാളിലും അവനെ ഓർത്തു കരയുന്ന, പട്ടിണിയിരിക്കുന്ന അമ്മയെ അവൻ കാണുന്നേയില്ല ;എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്പോകാനായി വിജയകുമാർ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.വീടിൻറെ ഉമ്മറത്ത് ഒരറ്റത്ത് തല കുമ്പിട്ട് കുത്തിയിരിക്കുന്ന അവൻറെ അച്ഛൻ ശശീന്ദ്രൻ തല ഉയർത്തി ദയനീയമായി നോക്കി. ആ തകർന്ന മനസ്സിൽനിന്ന് ചിതറി വീണ വാക്കുകൾ വിജയകുമാർ കേട്ടു.

"എല്ലാം എൻറെ തെറ്റ് സാറേ, പക്ഷേ ഞങ്ങൾ കുടിയന്മാർക്ക് ഇങ്ങനെ ഭ്രാന്ത് വരില്ലല്ലോ? സാറേ ഈ കുട്ടികൾക്ക് മാത്രം ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ.അത്യാധുനികമാണത്രേ.”

കുത്തിനോവിക്കാനല്ലെങ്കിലുംമനസ്സിൻറെ പിരിമുറുക്കം അയയ്ക്കാനായി വിജയകുമാർ പറഞ്ഞു.

"അവൻ നിന്നെക്കാൾ മികച്ചവനാ, ശശീ... നിൻറെ ഉച്ചിഷ്ടമൊന്നും അവന് പോരാതായത് നീ കുറച്ചു നേരത്തെ അറിയേണ്ടതായിരുന്നു.”

"ശരിയാ, അന്ന് ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ഫലമാണിതെല്ലാം. ഇപ്പോൾ എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ ദൈവമേ...”

ഒരു പാലായനം കൊതിക്കുന്ന മനസ്സുണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ ശരീരം അനങ്ങിയില്ല.

"പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആരും എന്നോട് മിണ്ടുന്നില്ല."അയാൾ തനിയെ പുലമ്പി.

മനുഷ്യരുടെ മൗനത്തിന് ഇത്ര ശക്തി ഉണ്ടെന്ന് ഓർത്തയാളുടെ മനം തകർന്നു. "ആരോടെങ്കിലും ഒന്നു പറഞ്ഞു കരയാൻ സാധിച്ചെങ്കിൽ ..."ആദ്യമായി അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു

"അവൻറെ അമ്മ,രജനിയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ തകർത്തത് ഞാനാ, ഞാനവളോട് എങ്ങനാ സാറേ മിണ്ടുന്നേ? അവളെക്കുറിച്ച് ഞാനിതുവരെ  ഓർത്തിട്ടേയില്ല. മൂത്തവളെ അവളുടെ മാത്രം കഴിവിൽ പഠിപ്പിച്ച് കെട്ടിച്ചു വിട്ടു അവൾ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ആശുപത്രിയിലെ നഴ്സാണ്.”

വിജയകുമാർ ഇറങ്ങുമ്പോൾ രജനിയോടായി പറഞ്ഞു.

 "ഇത് കുറച്ച് ചോറും കറികളുമാണ് ഇവർക്ക് വിളമ്പി കൊടുക്ക്..ഞാനെന്നാ ഇറങ്ങട്ടെ .”

വിജയകുമാർ പോയ ശേഷം രജനി എല്ലാവർക്കുമായി ചോറ് വിളമ്പി.ശശീന്ദ്രൻ നവനീതിനെ  കെട്ടുകൾ അഴിച്ച് കിടക്കയിൽ എണീപ്പിച്ച് ഇരുത്തി .ഉരുളയുരുട്ടി ചോറ് നിർബന്ധപൂർവ്വം കഴിപ്പിച്ചു. അയാളും കഴിച്ചു.

"സാധനം അച്ഛൻ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.ഈ ചോറ് കഴിച്ചാൽ ഞാനത് തരാം."

"അച്ഛാ സാധനം ഉണ്ടല്ലോ? എന്നാലേ ഞാനിത് കഴിക്കൂ"

ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവൻ ഇങ്ങനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അപ്പോഴും ആഹാരം കഴിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ രജനി കട്ടിളപ്പടിയിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് നേരെ ഒരു ഉരുള നീട്ടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു അയാൾക്ക്, പക്ഷേ കൈകൾ നീണ്ടില്ല.ഊണ് കഴിച്ച ശേഷം മദ്യക്കുപ്പി തുറന്ന് ശശീന്ദ്രൻ പകുതി മോന്തി പിന്നെ അവനെ നേരെ നീട്ടി.

****                        ****                        ****

വിജയകുമാർ വീട്ടിലെത്തി.അപ്പോഴേയ്ക്കും മകൾ ഒരു ഗ്ലാസ് പായസവുമായി വന്നു .

"അച്ഛാ ഇത് കുടിക്ക് ,അച്ഛൻ ഇന്ന് പായസം കുടിച്ചില്ലല്ലോ?”

വിജയകുമാർ കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ആ വാർത്ത ഒന്ന് ഇടൂ മോളെ"

മകളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും പായസം വാങ്ങി. ഒരു സ്പൂൺ പായസം വായിലെടുത്തു.അപ്പോൾ ടിവിയിൽ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്ത, കണ്ണുകൾ വിഴുങ്ങിയ ആദ്യ വാർത്തയോടൊപ്പം കയ്പ്പുനീർ പോലെ കുടിച്ചിറക്കി.

"ലഹരിക്കടിപ്പെട്ട്, അധ്യാപകനെയും സഹപാഠിയെയും ചുറ്റിക ഉപയോഗിച്ച് തലക്കടിച്ച പ്രതി നവനീത് മരിച്ച നിലയിൽ. അച്ഛൻ നൽകിയ വിഷം കലർന്ന മദ്യംമാവും മരണകാരണമെന്ന് പ്രാഥമിക റിപ്പോർട്ട്.”

ആവാർത്ത തീയിൽ വീണ കുന്തിരിക്കം പോലെ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞ് കത്തി. ഒപ്പം ഒരു ചോദ്യവും

"ആരാണ്  ആ കുഞ്ഞിന് ഈ ഭൂമിയിൽ  ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം നിഷേധിച്ചത്? അത് ആ പാവം പിതാവല്ല. മറ്റാരോ .......?”